Μια γυναίκα που αγαπούσε τη δουλειά της. Που ήθελε να προσφέρει, να υποστηρίζει τους συνεργάτες της, να είναι εκεί όταν κάποιος τη χρειαζόταν. Και όσο περισσότερο προσέφερε, τόσο περισσότερο οι άλλοι μάθαιναν να βασίζονται πάνω της.

Ίσως γνωρίζεις κι εσύ ανθρώπους σαν κι αυτή. Ίσως, μάλιστα, αναγνωρίζεις κάτι από τον εαυτό σου.

Ανθρώπους που βρίσκουν πάντα λίγο ακόμη χρόνο. Που αναλαμβάνουν κάτι επιπλέον, ακόμη κι όταν έχουν ήδη πολλά. Που δυσκολεύονται να πουν «όχι», όχι επειδή δεν ξέρουν πώς, αλλά επειδή έχουν μάθει να αισθάνονται καλά όταν είναι χρήσιμοι. Και κάποια στιγμή, χωρίς απαραίτητα να το καταλάβουν, αρχίζουν να δίνουν περισσότερα από όσα μπορούν να αναπληρώσουν.

Η συγκεκριμένη γυναίκα είχε μικρά παιδιά. Και ενώ ανυπομονούσε να επιστρέψει κοντά τους, όταν έφτανε σπίτι συχνά δεν είχε πια την ενέργεια να απολαύσει τον χρόνο μαζί τους. Ακόμη και μια απλή επιθυμία των παιδιών μπορούσε να μοιάζει με μία ακόμη υποχρέωση. Και αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι ζουν κάτι παρόμοιο, χωρίς να έχουν σταματήσει να σκεφτούν πώς έφτασαν εκεί.

Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν ότι δεν αγαπούσε τη δουλειά της. Ούτε ότι δεν ήθελε να προσφέρει. Το πρόβλημα ήταν ότι είχε μάθει να δίνει, χωρίς να αναγνωρίζει πότε χρειαζόταν να σταματήσει.

Καθώς δουλεύαμε μαζί, αρχίσαμε να εξερευνούμε κάτι που στην αρχή μπορεί να φαίνεται παράδοξο: Τι θα συνέβαινε αν μπορούσε να συνεχίσει να είναι η ίδια δοτική επαγγελματίας, χωρίς να χρειάζεται να είναι πάντα διαθέσιμη; Αν μπορούσε να υποστηρίζει τους άλλους, χωρίς να αναλαμβάνει κάθε φορά και τη δική τους ευθύνη; Και αν το «όχι» δεν σήμαινε ότι απογοητεύει κάποιον, αλλά ότι επιλέγει συνειδητά πού θα πει «ναι»;

Εκεί αρχίσαμε να δουλεύουμε πάνω στα προσωπικά της όρια. Όχι για να γίνει λιγότερο διαθέσιμη ή λιγότερο αποτελεσματική. Αλλά για να αναγνωρίζει πότε η προσφορά ήταν δική της επιλογή και πότε είχε γίνει μια αυτόματη αντίδραση.

Γιατί υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να επιλέγεις να βοηθήσεις και στο να αισθάνεσαι ότι πρέπει πάντα να βοηθάς.

Και όσο περισσότερο αρχίζεις να παρατηρείς αυτή τη διαφορά, τόσο περισσότερες επιλογές μπορείς να ανακαλύψεις εκεί που προηγουμένως έβλεπες μόνο υποχρεώσεις.

Δεν χρειάζεται πάντα να αλλάξεις τη δουλειά σου για να αλλάξει ο τρόπος που τη βιώνεις.

Μερικές φορές χρειάζεται να επαναπροσδιορίσεις τη σχέση σου με αυτήν. Να αναγνωρίσεις ποιες ευθύνες είναι πραγματικά δικές σου και ποιες έχεις συνηθίσει να αναλαμβάνεις. Να επιτρέψεις στον εαυτό σου να προσφέρει, χωρίς να εξαντλείται. Και ίσως τότε αρχίσεις να παρατηρείς κάτι διαφορετικό.

Ότι μπορείς να τελειώνεις την εργάσιμη ημέρα έχοντας προσφέρει ουσιαστικά, αλλά έχοντας κρατήσει και κάτι για σένα. Για εκείνη τη στιγμή που ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου. Που ακούς τα παιδιά σου να σε φωνάζουν. Και αντί να σκέφτεσαι πόσα ακόμη πρέπει να κάνεις, έχεις τη διάθεση να είσαι πραγματικά εκεί.

Γιατί τελικά το ζητούμενο δεν είναι πόσα μπορείς να δώσεις μέσα σε μια ημέρα. Είναι να μπορείς να συνεχίζεις να δίνεις, χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.

Και τώρα, καθώς σκέφτεσαι τη δική σου καθημερινότητα, ίσως αξίζει να αναρωτηθείς: Πόσα από τα «ναι» που λες είναι πραγματικά δικές σου επιλογές; Και πόσα είναι απλώς ένας τρόπος που έμαθες να λειτουργείς;

Κι αν μπορούσες να συνεχίσεις να προσφέρεις στους άλλους, χωρίς να αδειάζεις τον εαυτό σου; Ίσως ήρθε η στιγμή να εξερευνήσεις έναν διαφορετικό τρόπο.

Αυτό θα δουλέψουμε και στο Managing EveryDay WorkLife.

Μάθε περισσότερα: https://www.yanisathanasopoulos.gr/our-services/signature-programs/managing-everyday/

Το άρθρο Πόσο από εσένα μένει στο τέλος της ημέρας; εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Ήταν 47 ετών, διοικητικό στέλεχος στον χώρο της Υγείας. Είχε μια δουλειά με καλές αποδοχές, σε έναν οργανισμό που πολλοί θα θεωρούσαν επιτυχημένη επιλογή. Η καθημερινότητά της, όμως, ήταν απαιτητική: δυόμισι με τρεις ώρες στον δρόμο, οκτώ με εννέα ώρες εργασίας, σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον όπου διαχειριζόταν claims και χρήματα ασθενών, συχνά για πολύ σοβαρές περιπτώσεις.

Οι διαδικασίες ήταν συγκεκριμένες. Το ίδιο και το νομικό πλαίσιο. Εκείνη έκανε τη δουλειά της υπεύθυνα. Κι όμως, μέσα της κάτι δεν ταίριαζε.

Όχι επειδή δεν πίστευε στο δίκαιο και στο σωστό. Το αντίθετο. Αυτές οι αξίες ήταν πολύ σημαντικές για εκείνη. Αυτό που την δυσκόλευε ήταν πως, στην καθημερινή της εργασία, δεν ένιωθε ότι μπορούσε να τις υπηρετήσει με τον τρόπο που θα την έκανε να νιώθει γεμάτη και χαρούμενη.

Πώς φτάνουμε, όμως, σε μια δουλειά που «βγάζει νόημα» στα χαρτιά, αλλά όχι πάντα μέσα μας;

Συχνά, από τα χρόνια του πανεπιστημίου, μαθαίνουμε να αναζητούμε την ασφάλεια μιας μεγάλης εταιρείας, έναν καλό μισθό, ένα δυνατό όνομα στο βιογραφικό. Είναι φυσικές επιθυμίες. Όμως, μέσα σε αυτή την αναζήτηση, δεν σταματάμε πάντα να ρωτήσουμε: Σε ποια πλευρά θέλω να βρίσκομαι; Πού μπορώ να προσφέρω με τρόπο που να ταιριάζει στις αξίες μου;

Αυτή ήταν η ουσιαστική διερεύνηση που κάναμε μαζί μέσα από το theYmodel™. Όχι για να κρίνουμε την προηγούμενη δουλειά της, αλλά για να καταλάβουμε τι της έλειπε. Είχε αποκτήσει εμπειρία, δεξιότητες και γνώση. Το ζητούμενο ήταν να τα αξιοποιήσει σε ένα περιβάλλον που να βρίσκεται πιο κοντά σε αυτό που ήθελε να υπηρετεί.

Και κάπως έτσι άλλαξε πλευρά στο τραπέζι. Πέρασε από τη διαχείριση των claims στην πλευρά των ασθενών, εκεί όπου μπορούσε να αξιοποιήσει όσα ήξερε, με μεγαλύτερη αίσθηση σύνδεσης με τις ανάγκες τους και τις δικές της αξίες.

Δεν χρειάστηκε να ακυρώσει την πορεία της. Χρειάστηκε να δει την εμπειρία της αλλιώς και να τη μεταφέρει εκεί όπου ένιωθε πως μπορούσε να προσφέρει περισσότερο.

Ίσως η επαγγελματική αλλαγή να μην είναι πάντα μια μεγάλη στροφή. Μερικές φορές, είναι μια μικρή μετατόπιση: από μια θέση που μοιάζει σωστή στους άλλους, σε μια θέση που νιώθεις σωστή για σένα.

Γιατί δεν αρκεί να κάνεις καλά τη δουλειά σου. Θέλεις και να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτήν.

Αθανασόπουλος Γιάννης
NLP Corporate Trainer | EMCC Senior Coach | developer theYmodel

Το άρθρο Όταν η επαγγελματική επιτυχία δεν αρκεί: η ιστορία μιας ουσιαστικής αλλαγής πορείας εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Ο καιρός αλλάζει και το νέο trend λέει: αν δεν σου δίνουν το σκαλί, αλλάζεις εταιρεία και περνάς μόνος σου στο επόμενο.

Από το σχολείο μας έμαθαν να κοιτάμε συνεχώς προς τα πάνω. Κανείς όμως δεν μας έμαθε να κοιτάμε πού στηρίζεται αυτή η σκάλα.

Η ψευδαίσθηση της εξέλιξης

Το Corporate Ladder δημιουργήθηκε με έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: να δώσει δομή, κίνητρο και κατεύθυνση. Όμως, αν το κοιτάξεις πιο προσεκτικά, η σκάλα λειτουργεί συχνά ως ένας τέλειος μηχανισμός συγκράτησης.

Σου δίνει την ψευδαίσθηση της κίνησης, ενώ στην πραγματικότητα παραμένεις εγκλωβισμένος στο ίδιο σύστημα.

• Κάθε σκαλί φέρει νέες ευθύνες: Μεγαλύτερος μισθός, αλλά και περισσότερες υποχρεώσεις, πίεση και νέα skills που πρέπει συνεχώς να αναπτύσσεις.
• Λιγότερη ελευθερία: Όσο ανεβαίνεις, τόσο αυξάνονται οι απαιτήσεις για τον χρόνο σου.
• Ο ανταγωνισμός μετατοπίζεται: Δεν παλεύεις πλέον μόνο για την ποιότητα της δουλειάς σου (KPIs, 360° reviews κτλ.), αλλά για το αν θα ανέβεις στο επόμενο σκαλί πριν από τον διπλανό σου.

Η σκάλα σου δίνει αρκετή επιβράβευση για να μην παραιτηθείς, αλλά όχι αρκετή αυτονομία για να φύγεις.

Τι θυσιάζεις στο ανέβασμα;

Το πρόβλημα δεν είναι η φιλοδοξία σου και τα όνειρά σου. Το πρόβλημα είναι όταν η φιλοδοξία κάποιου άλλου γίνεται ο δικός σου οδικός χάρτης. Όσο ανεβαίνεις τη σκάλα, το «νόμισμα» με το οποίο πληρώνεις σπάνια είναι μόνο η προσπάθεια. Είναι:

1. Ο χρόνος σου: Οι προσωπικές στιγμές που αναβάλλονται για «όταν ηρεμήσουν τα πράγματα στη δουλειά».
2. Η ενέργειά σου: Το mental load που παίρνεις μαζί σου στο σπίτι ακόμα και τα Σαββατοκύριακα.
3. Το εγώ σου: Η σταδιακή προσαρμογή των αξιών σου στα «θέλω» μιας εταιρικής κουλτούρας.

Και όταν τελικά φτάσεις στο σκαλί που σημάδευες, συνειδητοποιείς ότι το μόνο που σε περιμένει εκεί είναι… το επόμενο σκαλί.

Έχεις αναρωτηθεί ποιες είναι οι πραγματικές σου προτεραιότητες;

Ήρθε η ώρα να κάνεις στον εαυτό σου μερικές ειλικρινείς ερωτήσεις:

• Ανεβαίνεις τη σκάλα επειδή πραγματικά το θέλεις, ή επειδή αυτό αναμένεται από εσένα;
• Τι σημαίνει «επιτυχία» για εσένα; Είναι ένας εντυπωσιακός τίτλος στην επαγγελματική σου κάρτα ή η ελευθερία να ορίζεις τον χρόνο σου, την υγεία σου και τις σχέσεις σου;
• Αν η σκάλα σε οδηγεί σε ένα μέρος που δεν σε εκφράζει, τι σημασία έχει πόσο γρήγορα την ανεβαίνεις;

Μια ιστορία από την πράξη:

Πριν από χρόνια, μια γυναίκα ήρθε σε μένα για Work Coaching. Κάθε πρωί που ξυπνούσε για να πάει στη δουλειά, ένιωθε μια «θηλιά» στο λαιμό της. Ήρθε με το αίτημα να βρει τρόπο να νιώθει καλύτερα στο υπάρχον περιβάλλον της, αλλά στην πορεία ανακάλυψε ότι η πραγματική της χαρά δεν βρισκόταν εκεί.

Για να μην τα πολυλογώ, πήρε τη μεγάλη απόφαση: άνοιξε τη δική της εμπορική επιχείρηση με αρωματικά χειροποίητα σαπούνια και μετακόμισε με όλη της την οικογένεια στην περιφέρεια. Δεν άλλαξε απλώς δουλειά· άλλαξε σκάλα.

Ξαναγράψε τους κανόνες

Προσοχή: δεν χρειάζεται ούτε να μπούμε σε λογικές «η εργοδοσία μας πίνει το αίμα», ούτε να υποστηρίξουμε ότι πρέπει να παραιτηθείς αύριο το πρωί.

Χρειάζεται όμως να εξετάσεις την οπτική σου. Η δουλειά και η εξέλιξη είναι υπέροχα εργαλεία όταν υπηρετούν τη ζωή σου όχι όταν η ζωή σου γίνεται θυσία στο βωμό της εξέλιξης.

Μερικές φορές, η πιο θαρραλέα απόφαση δεν είναι να σκαρφαλώσεις πιο ψηλά, αλλά να:

• Σταματήσεις στο σκαλί που σου προσφέρει την ισορροπία που θες.
• Μετακινηθείς οριζόντια για να μάθεις κάτι νέο.
• Ή ακόμα και να κατέβεις από τη σκάλα και να χτίσεις το δικό σου μονοπάτι.

Η σκάλα θα είναι πάντα εκεί. Τα ερωτήματα είναι: Εσύ πού θέλεις πραγματικά να βρίσκεται η προτεραιότητά σου; Εσύ σε ποια φάση της «σκάλας» βρίσκεσαι σήμερα; Νιώθεις ότι έχεις κολλήσει σε μια σκάλα που δεν σε εκφράζει;

Αν θέλεις να επαναπροσδιορίσεις τις επαγγελματικές σου προτεραιότητες και να βρεις τη δική σου ισορροπία, στείλε μου ένα μήνυμα για να κλείσουμε μια πρώτη διερευνητική συνεδρία Work Coaching.

Το άρθρο Corporate Ladder: Μήπως ανεβαίνεις μόνο και μόνο για να μένεις εκεί; εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Ένα ποτήρι νερό το πρωί πριν τον καφέ, λίγο περπάτημα μετά τη δουλειά, λίγες σελίδες από ένα βιβλίο ή ακόμα και ένα φρούτο το απόγευμα.

Μεμονωμένα μοιάζουν ασήμαντα. Όταν όμως επαναλαμβάνονται για εβδομάδες ή μήνες, φέρνουν αποτελέσματα που καθορίζουν τον τρόπο που ζούμε και σχετιζόμαστε με τους άλλους.

Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν αθόρυβα

Πολλοί άνθρωποι περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να αλλάξουν. Όμως η πραγματική αλλαγή δεν έρχεται από μια ξαφνική έκρηξη ενθουσιασμού ή μια ημερομηνία ορόσημο, το γνωστό «από Δευτέρα ξεκινάω». Έρχεται από τις μικρές πράξεις που επιλέγουμε συνειδητά ή ακόμα και αναγκάζουμε τον εαυτό μας να κάνει, ακόμη και όταν δεν έχουμε διάθεση.

Η επιτυχία, η καλή φυσική κατάσταση, η γνώση ή η ψυχική ισορροπία δεν είναι γεγονότα. Είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας και πολλών μικρών επιλογών που συσσωρεύονται με τον χρόνο.

Κάθε συνήθεια είναι ένα λιθαράκι για το άτομο που θέλουμε να γίνουμε

Οι περισσότεροι εστιάζουμε στους στόχους. Θέλω να είμαι πιο υγιής. Θέλω να διαβάζω περισσότερο. Θέλω να είμαι πιο παραγωγικός.

Οι συνήθειες και η διαχείριση της καθημερινότητας είναι αυτά που καθορίζουν αν οι στόχοι θα γίνουν πραγματικότητα. Κάθε μικρή πράξη αποτελεί μια ψήφο υπέρ ή κατά του ανθρώπου που θέλουμε να γίνουμε.

Δεν γίνεσαι αναγνώστης επειδή διάβασες ένα βιβλίο. Γίνεσαι αναγνώστης επειδή διαβάζεις λίγο κάθε μέρα. Δεν γίνεσαι υγιής από μία προπόνηση, αλλά από τη συνέπεια που δείχνεις για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν τρέφεσαι σωστά αν κάθε απόγευμα κάνεις μια παρασπονδία.

Η παγίδα του «είναι μόνο μία φορά»

Οι μικρές συνήθειες λειτουργούν καταλυτικά. Όπως μια θετική επιλογή μπορεί να σε φέρει πιο κοντά στους στόχους σου, έτσι και μια αρνητική συνήθεια μπορεί σταδιακά να σε απομακρύνει από αυτούς. Το πρόβλημα είναι ότι οι συνέπειες των μικρών επιλογών δεν φαίνονται άμεσα.

Ένα βράδυ χωρίς ύπνο δεν επηρεάζει ιδιαίτερα τη ζωή μας. Μια εβδομάδα κακού ύπνου όμως είναι διαφορετική ιστορία. Ένα πρόχειρο γεύμα δεν δημιουργεί πρόβλημα. Εκατοντάδες τέτοιες επιλογές με την πάροδο του χρόνου δημιουργούν μια νέα πραγματικότητα.

Η συνέπεια νικά το κίνητρο

Περιμένουμε συχνά να νιώσουμε έμπνευση ή να αισθανθούμε έτοιμοι για να ξεκινήσουμε. Το κακό είναι ότι το κίνητρο πολλές φορές είναι προσωρινό. Από την άλλη, η συνέπεια είναι αυτή που παράγει αποτελέσματα. Όπως το βούρτσισμα των δοντιών μας.

Ακόμη και οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι δεν βασίζονται αποκλειστικά στην όρεξη ή στην έμπνευσή τους. Βασίζονται σε διαδικασίες, ρουτίνες και μικρές επαναλαμβανόμενες ενέργειες που γίνονται μέρος της καθημερινότητάς τους.

Σίγουρα έχετε παρατηρήσει ανθρώπους που συνέχισαν κάτι που εσείς εγκαταλείψατε. Ίσως ένα μουσικό όργανο, το γυμναστήριο ή την εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας. Όταν τους συναντάτε μετά από καιρό, εντυπωσιάζεστε από την πρόοδό τους. Η διαφορά δεν είναι απαραίτητα το ταλέντο ή οι καλύτερες συνθήκες. Είναι οι μικρές, σταθερές επιλογές που έκαναν καθημερινά.

Η ζωή μας μπορεί να αλλάξει εντυπωσιακά μέσα σε έναν χρόνο, αν οι καθημερινές μας επιλογές κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Ίσως λοιπόν το ερώτημα να μην είναι «τι μεγάλη αλλαγή να κάνω;», αλλά «ποια μικρή συνήθεια μπορώ να ξεκινήσω σήμερα;».

Η ποιότητα της ζωής μας δεν είναι το αποτέλεσμα λίγων μεγάλων αποφάσεων. Είναι το άθροισμα των μικρών επιλογών που επαναλαμβάνουμε κάθε μέρα.

Αθανασόπουλος Γιάννης ΜΒΑ
Corporate NLP Trainer | EMCC Senior Coach | Developer

Το άρθρο Η δύναμη των μικρών συνηθειών & οι καθημερινές επιλογές που διαμορφώνουν τη ζωή μας εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Συναίσθημα & Συμπεριφορά

Ο θυμός είναι ένα από τα βασικά ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν εμφανίζεται τυχαία ούτε έχει σκοπό να μας δυσκολέψει. Αντιθέτως, πρόκειται για έναν εσωτερικό μηχανισμό πληροφόρησης που προσπαθεί να μας δείξει ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει.

Τι είναι πραγματικά ο θυμός;

Ο θυμός είναι η συναισθηματική αντίδραση που εμφανίζεται όταν αντιλαμβανόμαστε ότι:

• Κάποιο όριο παραβιάζεται.
• Κάποια ανάγκη μας δεν ικανοποιείται.
• Κάποια αξία μας αμφισβητείται.
• Αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση που θεωρούμε άδικη και πρέπει να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας.

Με άλλα λόγια, ο θυμός λειτουργεί ως ένα εσωτερικό σύστημα ειδοποίησης.

Δεν μας λέει μόνο ότι κάτι δεν πάει καλά. Μας δείχνει και πού χρειάζεται να στρέψουμε την προσοχή μας.

Ποια είναι η πρόθεσή του;

Κάθε συναίσθημα έχει έναν σκοπό. Ο φόβος μας προστατεύει από τον κίνδυνο. Η λύπη μας βοηθά να επεξεργαστούμε μια απώλεια. Η χαρά ενισχύει ό,τι μας ωφελεί. Ο θυμός έχει μια διαφορετική αποστολή:

Να μας κινητοποιήσει για αλλαγή.

Μας δίνει ενέργεια, αποφασιστικότητα και ώθηση για δράση όταν νιώθουμε ότι κάτι χρειάζεται να διορθωθεί.

Ένας εργαζόμενος που διεκδικεί καλύτερες συνθήκες. Ένας ηγέτης που αμφισβητεί μια δυσλειτουργική διαδικασία. Ένας άνθρωπος που αποφασίζει να βάλει όρια σε μια τοξική σχέση. Όλα ξεκινούν από το ίδιο συναίσθημα.

Γι’ αυτό συχνά πίσω από σημαντικές προσωπικές ή επαγγελματικές αλλαγές κρύβεται ένας θυμός που μπορεί να τον αξιοποιήσουμε δημιουργικά. Που θα το αναλύσουμε εις βάθος στο 3ημερο Town-Retreat που θα γίνει τον Οκτώβριο.

Τι συμβαίνει όταν τον αγνοούμε;

Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με μηνύματα όπως:

“Μην θυμώνεις.”

“Κράτα την ψυχραιμία σου.”

“Μην το κάνεις θέμα.”

Όταν όμως καταπιέζουμε συνεχώς τον θυμό, αυτός δεν εξαφανίζεται.

Συχνά μετατρέπεται σε:

• Παθητική επιθετικότητα.
• Κυνισμό.
• Απογοήτευση.
• Εξάντληση.
• Χρόνιο στρες.

Ο καταπιεσμένος θυμός δεν χάνεται. Απλώς αλλάζει μορφή.

Πώς μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε στην καθημερινότητά μας;

Η αποτελεσματική διαχείριση του θυμού δεν σημαίνει να μην θυμώνουμε. Σημαίνει να ακούμε το μήνυμα πριν αντιδράσουμε. Την επόμενη φορά που θα νιώσετε θυμό, δοκιμάστε να αναρωτηθείτε:

1. Τι ακριβώς με ενόχλησε;

• Πηγαίνετε πέρα από το γεγονός.
• Ποια ανάγκη ή ποια αξία αγγίχτηκε;

2. Ποιο όριο χρειάζεται να προστατευτεί;

• Ο θυμός συχνά αποκαλύπτει όρια που δεν έχουμε εκφράσει με σαφήνεια.
• Ή όταν κάποιος καταπατά αυτά τα όρια

3. Τι χρειάζεται να αλλάξει;

• Εστιάστε στη λύση και όχι μόνο στο πρόβλημα.

4. Πώς μπορώ να εκφραστώ αποτελεσματικά;

Η ένταση του συναισθήματος δεν χρειάζεται να καθορίζει

• Ούτε τον τρόπο επικοινωνίας
• Ούτε το τρόπο που θα αντιδράσουμε

Ο θυμός ως εργαλείο ηγεσίας

Οι αποτελεσματικοί ηγέτες δεν είναι αυτοί που δεν θυμώνουν ποτέ! Είναι εκείνοι που μπορούν να μετατρέψουν τη συναισθηματική ενέργεια σε καθαρή σκέψη, διάλογο και δράση.

Όταν αναγνωρίζουμε τον θυμό μας:

• κατανοούμε καλύτερα τις ανάγκες μας,
• επικοινωνούμε πιο ξεκάθαρα,
• θέτουμε υγιή όρια,
• παίρνουμε πιο συνειδητές αποφάσεις.

Και τελικά γινόμαστε πιο αποτελεσματικοί τόσο ως επαγγελματίες όσο και ως άνθρωποι.

Μια τελευταία σκέψη

Ο θυμός δεν είναι εχθρός. Οφείλουμε τον βλέπουμε ως αγγελιοφόρο. Το ζητούμενο δεν είναι να τον εξαφανίσουμε.

Το ερώτημα είναι αν θα αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να ακούσουμε τι προσπαθεί να μας πει. Γιατί πολλές φορές, πίσω από τον θυμό, κρύβεται η ανάγκη για μια αλλαγή που περιμένει να συμβεί.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας θυμός σάς βοήθησε να καταλάβετε κάτι σημαντικό για τον εαυτό σας ή την εργασία σας;

Αθανασόπουλος Γιάννης ΜΒΑ
Corporate NLP Trainer | EMCC Senior Coach | Developer

Το άρθρο Ο Θυμός: Ο πιο παρεξηγημένος σύμμαχός μας εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στο «δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος» και στο «δεν έχω καταλάβει πού βρίσκομαι». Η πρώτη πρόταση εκφράζει εσωτερική δύναμη, αυτοπεποίθηση και συνειδητή απόφαση. Η δεύτερη, όμως, κρύβει απλώς έλλειψη επίγνωσης.

Αφορμή για αυτή τη σκέψη ήταν ένα νεαρό ζευγάρι που, με φόντο το λευκό μιας εκκλησίας στις Κυκλάδες, αποφάσισε να ποζάρει ημίγυμνο με αισθησιακές στάσεις την ώρα της λειτουργίας, την ίδια στιγμή που οι πιστοί έμπαιναν στον ναό.

Είναι φαινόμενο της εποχής να μην κάνουμε συνειδητές επιλογές για τη ζωή, την καριέρα ή τη συμπεριφορά μας. Αντίθετα, πολλοί λειτουργούμε στον «αυτόματο πιλότο»:

• Ακολουθούμε το επόμενο trend απλώς για να νιώθουμε εντός επικαιρότητας.
• Υιοθετούμε στάσεις και απόψεις για να φανούμε εξυπνότεροι, πιο εναλλακτικοί ή πιο «προχωρημένοι» στους γύρω μας.

Όταν δηλώνεις ότι «δε σε νοιάζει», είναι επειδή έχεις κατασταλάξει βαθιά στις δικές σου αξίες ή μήπως είναι μια βολική δικαιολογία για να μην αντιμετωπίσεις το γεγονός ότι απλώς αναπαράγεις όσα σου επιβάλλει το περιβάλλον σου;

Η πραγματική ελευθερία δεν είναι να αδιαφορείς στα τυφλά. Είναι να κατανοείς πλήρως ποιος είσαι, πού βρίσκεσαι και γιατί κάνεις αυτό που κάνεις.

Παρατηρούμε πολλούς στους χώρους εργασίας να μιλάνε χωρίς να τους ενδιαφέρει αν ενοχλούν, χωρίς ενσυναίσθηση, χωρίς σεβασμό στον συνάνθρωπο. Αυτό δεν είναι inclusivity … είναι ένα κρυφτό με τις λέξεις. Το inclusivity δεν αφορά μόνο τη μία πλευρά («το κατεστημένο») που πρέπει να σεβαστεί το διαφορετικό και να του δώσει χώρο. Αφορά και την άλλη πλευρά («το διαφορετικό»), που οφείλει να σεβαστεί τον χώρο που της δίνεται και να μην προκαλεί απλώς για να προκαλέσει.

Για να σταματήσεις να αντιδράς σπασμωδικά και χωρίς κρίση, χρειάζεται να αποδομήσεις τις αυτόματες αντιδράσεις σου, να κατανοήσεις τον εαυτό σου και να επανασχεδιάσεις τον τρόπο που σκέφτεσαι και αποφασίζεις.

Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι οι συμπεριφορές μας μας χαρακτηρίζουν, κι αν δεν μας αρέσουν οι χαρακτηρισμοί των άλλων, είναι πολύ πιθανό αυτοί να πηγάζουν από τη δική μας στάση.

Χρειάζεται, με άλλα λόγια, ένα Re-Engineering του εαυτού σου.

Όταν ανακατασκευάσεις τον εσωτερικό σου χάρτη από την αρχή, οι επιλογές σου παύουν να είναι τυχαίες ή επιφανειακές. Γίνονται απόλυτα συνειδητές — και τότε, το αν «σε νοιάζει» ή όχι, αποκτά πραγματικό βάρος.

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Δε με νοιάζει ή Δεν έχω καταλάβει; εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Πολλές φορές κάνουμε αυτοκριτική: “Πρέπει να συγκεντρωθώ”, “Πάλι τεμπελιάζω”, “Κολλάω ρε … “.

Όμως, υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στο είμαι κολλημένος (stuck) και στο βαριέμαι (bored) και επηρεάζει τον τρόπο που πρέπει να το διαχειριστείς.

1. Όταν απλά βαριέσαι (Boredom)

Η βαρεμάρα δεν είναι αδυναμία  είναι ένα σήμα του εγκεφάλου σου.

• Τι σημαίνει: Οι δραστηριότητες που κάνεις δεν σου προσφέρουν πλέον πρόκληση, νόημα ή ενθουσιασμό. Έχεις μπει στον αυτόματο πιλότο.
• Πώς μοιάζει: Έχεις ενέργεια, αλλά δεν θέλεις να τη διοχετεύσεις εκεί που “πρέπει”.
• Η λύση: Χρειάζεσαι νέα ερεθίσματα, αλλαγή περιβάλλοντος ή επαναπροσδιορισμό των στόχων σου.

2. Όταν είσαι πραγματικά κολλημένος (Stuck)

Το να είσαι κολλημένος είναι βαθύτερο και συχνά συνδέεται με νοητική ή συναισθηματική υπερφόρτωση (overwhelm).

• Τι σημαίνει: Υπάρχει εσωτερική σύγκρουση, φόβος αποτυχίας, ή απλά έλλειψη ξεκάθαρης δομής και συστήματος στην καθημερινότητά σου.
• Πώς μοιάζει: Θέλεις πολύ να προχωρήσεις, αλλά νιώθεις παράλυση (analysis paralysis) και εξάντληση.
• Η λύση: Χρειάζεσαι αποσυμπίεση, παύση και ένα νέο σύστημα διαχείρισης της ενέργειας και του χρόνου σου.

Πώς να βγεις από το τέλμα

Είτε πρόκειται για βαρεμάρα είτε για πραγματικό “κόλλημα”, η λύση σπάνια βρίσκεται στο να πιέσεις περισσότερο τον εαυτό σου μέσα στο ίδιο περιβάλλον που σε ακινητοποίησε.

Χρειάζεσαι μια συνειδητή παύση για να επαναφέρεις τη διαύγειά σου, να καθαρίσεις το μυαλό σου από τον θόρυβο της καθημερινότητας και να χτίσεις πρακτικά εργαλεία που δουλεύουν για εσένα.

Ready for a Reset?

Αν νιώθεις ότι η καθημερινότητά σου χρειάζεται αναδιοργάνωση και θέλεις να περάσεις από τη στασιμότητα στη δράση, σου έχουμε τη λύση. Γίνε μέλος στο 3-day Town Retreat: Managing Everyday Life.

Μέσα σε 3 ημέρες, μακριά από τους περισπασμούς της ρουτίνας, θα εργαστούμε μαζί για να:

• Αναγνωρίσεις τι ακριβώς σε κρατάει πίσω.
• Στήσεις ένα βιώσιμο σύστημα διαχείρισης χρόνου και ενέργειας.
• Ανακτήσεις τη διαύγεια και το motivation σου.

Δώσε στον εαυτό σου τον χώρο που χρειάζεται για να κάνει το επόμενο βήμα.

Το άρθρο Βαριέσαι ή απλά έχεις Κολλήσει; εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Πραγματικά, πολλοί αναρωτιόμαστε αν έχει αξία. Όταν φτάνουμε στο Exit Interview, τις περισσότερες φορές η εταιρεία δεν φαίνεται να έχει άμεσο σκοπό να αλλάξει δομές. Συχνά γίνεται γιατί, σε μια εποχή όπου το employer branding παίζει καθοριστικό ρόλο, αυτή η διαδικασία δεν πρέπει να υποτιμάται.

Ο εργαζόμενος, από την άλλη, πάει για να «τα πει»… άρα τι αξίζει τελικά; Γιατί να μην έχουν ειπωθεί νωρίτερα; Γιατί να μην έχει παρθεί απόφαση πιο πριν; Αξίζει να αφιερώσουμε άλλη μία ώρα σε κάτι τέτοιο;

Γενικά
Το Exit Interview αποτελεί μια ουσιαστική διαδικασία για κάθε οργανισμό που θέλει να εξελίσσεται και να βελτιώνει το εργασιακό του περιβάλλον. Δεν είναι απλώς μια τυπική συνάντηση πριν την αποχώρηση ενός εργαζομένου, αλλά μια ευκαιρία διαλόγου και κατανόησης. No failure, only feedback, όπως λέμε.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η εταιρεία μπορεί να λάβει πληροφορίες που δύσκολα φτάνουν στη διοίκηση μέσω των τυπικών καναλιών, με στόχο να αξιοποιηθούν προς όφελος του μέλλοντος.

Από την άλλη
Ο εργαζόμενος συχνά πηγαίνει εκεί για να μιλήσει… ή πιο σωστά, για να εκφράσει παράπονα για πρόσωπα και καταστάσεις. Πολλοί φεύγοντας λένε «τους τα είπα και ησύχασα».

Το ζητούμενο όμως δεν είναι να ειπωθούν όλα στο τέλος. Είναι να μην φτάσουμε ποτέ σε αυτό το σημείο. Να έχει προηγηθεί διάλογος. Να υπάρχει χώρος και τρόπος έκφρασης νωρίτερα. Να μπορεί κάποιος να επικοινωνήσει τα θέματα του εγκαίρως, ώστε να λυθούν και να μη χρειαστεί ποτέ ένα Exit Interview.

Στην ουσία
Κατά τη διάρκεια ενός Exit Interview, ο εργαζόμενος καλείται να μοιραστεί την εμπειρία του μέσα στον οργανισμό. Με βάση την ατζέντα, συζητούνται θέματα όπως το εργασιακό περιβάλλον, η συνεργασία με την ομάδα, η επικοινωνία με τη διοίκηση, καθώς και οι λόγοι που οδήγησαν στην αποχώρηση.

Η διαδικασία αυτή δίνει τη δυνατότητα να αναδειχθούν τόσο οι προκλήσεις όσο και τα δυνατά σημεία του οργανισμού. Η αξία της γίνεται ουσιαστική όταν οι πληροφορίες που συλλέγονται αξιοποιούνται με συνέπεια, ενισχύοντας μια κουλτούρα εμπιστοσύνης και διαφάνειας.

Employer branding
Ένας εργαζόμενος, φεύγοντας, πρέπει να αισθάνεται ότι ακούστηκε και ότι όσα ειπώθηκαν θα αξιολογηθούν. Όταν υπάρχει σεβασμός στη διαδικασία, είναι πιο πιθανό να διατηρήσει θετική εικόνα για την εταιρεία, να τη συστήσει στο μέλλον ή ακόμη και να επιστρέψει υπό διαφορετικές συνθήκες.

Κλείσιμο
Το Exit Interview δεν είναι το τέλος μιας διαδρομής, αλλά ένα σημείο μάθησης. Κάθε εμπειρία μπορεί να γίνει οδηγός για βελτίωση και εξέλιξη.
Το ζητούμενο, όμως, είναι να καταφέρεις να επικοινωνήσεις τη θέση σου πριν φτάσεις στην αγανάκτηση. Σήμερα υπάρχουν εργαλεία και μεθοδολογίες (όπως το NLP) που μπορούν να σε βοηθήσουν να δομήσεις τον λόγο σου και να εκφραστείς πιο αποτελεσματικά.

Μια μικρή ιστορία
Λίγο μετά το Πάσχα, σε ένα coaching session, μια επαγγελματίας ήθελε να ζητήσει μια παροχή από το HR της εταιρείας της. Δεν ήθελε σύγκρουση, αλλά φοβόταν ότι δεν θα εισακουστεί. Δουλέψαμε μαζί πώς να δομήσει το αίτημά της με σαφήνεια και επιχειρήματα.

Τελικά, δεν χρειάστηκε ποτέ Exit Interview. Η συζήτηση έγινε στην ώρα της, με τον σωστό τρόπο και πέτυχε αυτό που ήθελε, χωρίς να φτάσει στο «τελευταίο στάδιο».

Ίσως τελικά το Exit Interview να μην είναι εκεί για να λέμε όσα δεν ειπώθηκαν… αλλά για να μας θυμίζει ότι πρέπει να τα λέμε νωρίτερα.

Με κάθε βήμα, we make a successful future.

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Exit Interview εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Τι ακριβώς είναι;

Το workation σας επιτρέπει να μεταφέρετε το «γραφείο» σας σε έναν προορισμό διακοπών. Αντί να περιμένετε το Σαββατοκύριακο, επιλέγετε τον προορισμό, ταξιδεύετε για παράδειγμα Τετάρτη βράδυ και αποδράτε αλλάζοντας παραστάσεις. Εργάζεστε κανονικά κατά τη διάρκεια του ωραρίου σας και εξερευνάτε ένα νέο μέρος αμέσως μετά!

Τα 3 μεγαλύτερα οφέλη:

• Μείωση του στρες: Η αλλαγή περιβάλλοντος προλαμβάνει το burnout.
• Δημιουργικότητα: Νέα ερεθίσματα κατά κανόνα φέρνουν νέες ιδέες και αλλαγή στη καθημερηνότητα.
• Zero ενοχές: Είστε απόλυτα συνεπείς στη δουλειά σας, ενώ παράλληλα κρατάτε τις ημέρες της κανονικής σας άδειας για αργότερα.

Σημεία προσοχής για πετυχημένο Workation:

Το Α και το Ω: Πριν κλείσετε διαμονή, βεβαιωθείτε ότι ο προορισμός διαθέτει αξιόπιστο, γρήγορο Wi-Fi και έναν ήσυχο χώρο που μπορεί να λειτουργήσει ως γραφείο.

On-site check: Βεβαιωθείτε ότι δεν πρόκειται να σας καλέσουν εκτάκτως για κάποιο meeting στο γραφείο.

Οικογενειακό πλάνο: Αν έχετε οικογένεια … ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να αφήσετε για λίγο τα παιδιά στη γιαγιά ή στο παππού.

Tip για τις εταιρίες … μερικές παροχές που μπορούν να κάνουν τη διαφορά για τους εργαζόμενους, δεν κοστίζουν τίποτα!

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Workation: κάτι που γίνεται στο εξωτερικο και ίσως να αλλάζει το γραφείο όπως το ξέραμε εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Και η αλήθεια είναι ότι έτσι συμβαίνει για τους περισσότερους ανθρώπους γύρω μας. Η απάντηση κρύβεται κάπου στο: «Τρέχω να τα προλάβω όλα», «Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας δρόμου», «Δεν μου μένει καθόλου χρόνος για μένα».

Ναι, υπάρχει και επιστημονικός όρος γι’ αυτό: Survival Mode ή λειτουργία επιβίωσης.

Είναι αυτό το συναίσθημα όπου στο τέλος της ημέρας νιώθεις ότι σε «πήρε η μπάλα». Προσπαθείς να είσαι όλα για όλους, με αποτέλεσμα να μην μένει καθόλου χώρος για τις δικές σου ανάγκες.

Στο survival mode, ο εγκέφαλός μας λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο. Με άλλα λόγια, απλώς αντιδρούμε σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Διαχειριζόμαστε κρίσεις, σβήνουμε φωτιές και αναβάλλουμε τη δική μας ηρεμία για «κάποια στιγμή στο μέλλον, όταν θα χαλαρώσουν τα πράγματα».

Η αλήθεια όμως είναι μία: Η ζωή δεν πρόκειται να «ηρεμήσει» από μόνη της. Οι υποχρεώσεις θα είναι πάντα εκεί. Το θέμα είναι πώς επιλέγεις εσύ να σταθείς απέναντί τους.

Εύκολο; Όχι. Το να βγεις από τον αυτόματο πιλότο και να ξαναβρείς τα όριά σου, την καθαρότητά σου και τον έλεγχο της καθημερινότητάς σου δεν είναι απλό. Θέλει απόφαση, δομή και τα κατάλληλα εργαλεία.

Ένα γρήγορο Tip για σήμερα:

Σκέψου όλους τους ρόλους που έχεις μέσα στην ημέρα σου (π.χ. εργοδότης/εργαζόμενος, σύντροφος, γονιός, φίλος, καθαρίστρια, οδηγός ταξί… ακόμα και σάκος του μποξ για τους άλλους).

1. Γράψτους σε ένα χαρτί και δίπλα από τον καθένα σημείωσε 2-3 λόγους για τους οποίους μπαίνεις σε αυτόν τον ρόλο.
2. Προσοχή: Κάποιοι λόγοι θα είναι καθαρά δικοί σου, άλλοι θα ξεκινούν από ένα «πρέπει», άλλοι από ένα «θέλω» και άλλοι από ένα «είμαι».
3. Βρες το όφελος: Για κάθε λόγο, προσπάθησε να εντοπίσεις τι κερδίζεις εσύ εσωτερικά. Ποιο είναι το εσωτερικό σου κίνητρο;

Κάνοντας αυτή την άσκηση, δεν θα γλιτώσεις αυτόματα χρόνο, αλλά θα ανακαλύψεις τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους κάνεις ό,τι κάνεις.

Αν καθίσεις και δεις αν αυτοί οι λόγοι είναι αρκετά καλοί για εσένα ή αν απλά σε «αδειάζουν» και δεν τους βρίσκεις νόημα, συγχαρητήρια: μόλις βρήκες την αφετηρία για το από πού μπορείς να ξεκινήσεις να αλλάζεις τα πράγματα στην καθημερινότητά σου!

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Όταν η καθημερινότητα μοιάζει με αγώνα δρόμου (χωρίς τερματισμό) εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.