Πώς γίνεται να αγαπάς τη δουλειά σου και, όταν επιστρέφεις σπίτι, να μην έχεις πια διάθεση για τους ανθρώπους που αγαπάς; Αυτό ήταν ένα από τα ερωτήματα που εξερευνήσαμε με μια HR Manager, με 24 χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας, όταν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί.
Μια γυναίκα που αγαπούσε τη δουλειά της. Που ήθελε να προσφέρει, να υποστηρίζει τους συνεργάτες της, να είναι εκεί όταν κάποιος τη χρειαζόταν. Και όσο περισσότερο προσέφερε, τόσο περισσότερο οι άλλοι μάθαιναν να βασίζονται πάνω της.
Ίσως γνωρίζεις κι εσύ ανθρώπους σαν κι αυτή. Ίσως, μάλιστα, αναγνωρίζεις κάτι από τον εαυτό σου.
Ανθρώπους που βρίσκουν πάντα λίγο ακόμη χρόνο. Που αναλαμβάνουν κάτι επιπλέον, ακόμη κι όταν έχουν ήδη πολλά. Που δυσκολεύονται να πουν «όχι», όχι επειδή δεν ξέρουν πώς, αλλά επειδή έχουν μάθει να αισθάνονται καλά όταν είναι χρήσιμοι. Και κάποια στιγμή, χωρίς απαραίτητα να το καταλάβουν, αρχίζουν να δίνουν περισσότερα από όσα μπορούν να αναπληρώσουν.
Η συγκεκριμένη γυναίκα είχε μικρά παιδιά. Και ενώ ανυπομονούσε να επιστρέψει κοντά τους, όταν έφτανε σπίτι συχνά δεν είχε πια την ενέργεια να απολαύσει τον χρόνο μαζί τους. Ακόμη και μια απλή επιθυμία των παιδιών μπορούσε να μοιάζει με μία ακόμη υποχρέωση. Και αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι ζουν κάτι παρόμοιο, χωρίς να έχουν σταματήσει να σκεφτούν πώς έφτασαν εκεί.
Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν ότι δεν αγαπούσε τη δουλειά της. Ούτε ότι δεν ήθελε να προσφέρει. Το πρόβλημα ήταν ότι είχε μάθει να δίνει, χωρίς να αναγνωρίζει πότε χρειαζόταν να σταματήσει.
Καθώς δουλεύαμε μαζί, αρχίσαμε να εξερευνούμε κάτι που στην αρχή μπορεί να φαίνεται παράδοξο: Τι θα συνέβαινε αν μπορούσε να συνεχίσει να είναι η ίδια δοτική επαγγελματίας, χωρίς να χρειάζεται να είναι πάντα διαθέσιμη; Αν μπορούσε να υποστηρίζει τους άλλους, χωρίς να αναλαμβάνει κάθε φορά και τη δική τους ευθύνη; Και αν το «όχι» δεν σήμαινε ότι απογοητεύει κάποιον, αλλά ότι επιλέγει συνειδητά πού θα πει «ναι»;
Εκεί αρχίσαμε να δουλεύουμε πάνω στα προσωπικά της όρια. Όχι για να γίνει λιγότερο διαθέσιμη ή λιγότερο αποτελεσματική. Αλλά για να αναγνωρίζει πότε η προσφορά ήταν δική της επιλογή και πότε είχε γίνει μια αυτόματη αντίδραση.
Γιατί υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να επιλέγεις να βοηθήσεις και στο να αισθάνεσαι ότι πρέπει πάντα να βοηθάς.
Και όσο περισσότερο αρχίζεις να παρατηρείς αυτή τη διαφορά, τόσο περισσότερες επιλογές μπορείς να ανακαλύψεις εκεί που προηγουμένως έβλεπες μόνο υποχρεώσεις.
Δεν χρειάζεται πάντα να αλλάξεις τη δουλειά σου για να αλλάξει ο τρόπος που τη βιώνεις.
Μερικές φορές χρειάζεται να επαναπροσδιορίσεις τη σχέση σου με αυτήν. Να αναγνωρίσεις ποιες ευθύνες είναι πραγματικά δικές σου και ποιες έχεις συνηθίσει να αναλαμβάνεις. Να επιτρέψεις στον εαυτό σου να προσφέρει, χωρίς να εξαντλείται. Και ίσως τότε αρχίσεις να παρατηρείς κάτι διαφορετικό.
Ότι μπορείς να τελειώνεις την εργάσιμη ημέρα έχοντας προσφέρει ουσιαστικά, αλλά έχοντας κρατήσει και κάτι για σένα. Για εκείνη τη στιγμή που ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου. Που ακούς τα παιδιά σου να σε φωνάζουν. Και αντί να σκέφτεσαι πόσα ακόμη πρέπει να κάνεις, έχεις τη διάθεση να είσαι πραγματικά εκεί.
Γιατί τελικά το ζητούμενο δεν είναι πόσα μπορείς να δώσεις μέσα σε μια ημέρα. Είναι να μπορείς να συνεχίζεις να δίνεις, χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.
Και τώρα, καθώς σκέφτεσαι τη δική σου καθημερινότητα, ίσως αξίζει να αναρωτηθείς: Πόσα από τα «ναι» που λες είναι πραγματικά δικές σου επιλογές; Και πόσα είναι απλώς ένας τρόπος που έμαθες να λειτουργείς;
Κι αν μπορούσες να συνεχίσεις να προσφέρεις στους άλλους, χωρίς να αδειάζεις τον εαυτό σου; Ίσως ήρθε η στιγμή να εξερευνήσεις έναν διαφορετικό τρόπο.
Αυτό θα δουλέψουμε και στο Managing EveryDay WorkLife.
Μάθε περισσότερα: https://www.yanisathanasopoulos.gr/our-services/signature-programs/managing-everyday/
