Ο καιρός αλλάζει και το νέο trend λέει: αν δεν σου δίνουν το σκαλί, αλλάζεις εταιρεία και περνάς μόνος σου στο επόμενο.

Από το σχολείο μας έμαθαν να κοιτάμε συνεχώς προς τα πάνω. Κανείς όμως δεν μας έμαθε να κοιτάμε πού στηρίζεται αυτή η σκάλα.

Η ψευδαίσθηση της εξέλιξης

Το Corporate Ladder δημιουργήθηκε με έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: να δώσει δομή, κίνητρο και κατεύθυνση. Όμως, αν το κοιτάξεις πιο προσεκτικά, η σκάλα λειτουργεί συχνά ως ένας τέλειος μηχανισμός συγκράτησης.

Σου δίνει την ψευδαίσθηση της κίνησης, ενώ στην πραγματικότητα παραμένεις εγκλωβισμένος στο ίδιο σύστημα.

• Κάθε σκαλί φέρει νέες ευθύνες: Μεγαλύτερος μισθός, αλλά και περισσότερες υποχρεώσεις, πίεση και νέα skills που πρέπει συνεχώς να αναπτύσσεις.
• Λιγότερη ελευθερία: Όσο ανεβαίνεις, τόσο αυξάνονται οι απαιτήσεις για τον χρόνο σου.
• Ο ανταγωνισμός μετατοπίζεται: Δεν παλεύεις πλέον μόνο για την ποιότητα της δουλειάς σου (KPIs, 360° reviews κτλ.), αλλά για το αν θα ανέβεις στο επόμενο σκαλί πριν από τον διπλανό σου.

Η σκάλα σου δίνει αρκετή επιβράβευση για να μην παραιτηθείς, αλλά όχι αρκετή αυτονομία για να φύγεις.

Τι θυσιάζεις στο ανέβασμα;

Το πρόβλημα δεν είναι η φιλοδοξία σου και τα όνειρά σου. Το πρόβλημα είναι όταν η φιλοδοξία κάποιου άλλου γίνεται ο δικός σου οδικός χάρτης. Όσο ανεβαίνεις τη σκάλα, το «νόμισμα» με το οποίο πληρώνεις σπάνια είναι μόνο η προσπάθεια. Είναι:

1. Ο χρόνος σου: Οι προσωπικές στιγμές που αναβάλλονται για «όταν ηρεμήσουν τα πράγματα στη δουλειά».
2. Η ενέργειά σου: Το mental load που παίρνεις μαζί σου στο σπίτι ακόμα και τα Σαββατοκύριακα.
3. Το εγώ σου: Η σταδιακή προσαρμογή των αξιών σου στα «θέλω» μιας εταιρικής κουλτούρας.

Και όταν τελικά φτάσεις στο σκαλί που σημάδευες, συνειδητοποιείς ότι το μόνο που σε περιμένει εκεί είναι… το επόμενο σκαλί.

Έχεις αναρωτηθεί ποιες είναι οι πραγματικές σου προτεραιότητες;

Ήρθε η ώρα να κάνεις στον εαυτό σου μερικές ειλικρινείς ερωτήσεις:

• Ανεβαίνεις τη σκάλα επειδή πραγματικά το θέλεις, ή επειδή αυτό αναμένεται από εσένα;
• Τι σημαίνει «επιτυχία» για εσένα; Είναι ένας εντυπωσιακός τίτλος στην επαγγελματική σου κάρτα ή η ελευθερία να ορίζεις τον χρόνο σου, την υγεία σου και τις σχέσεις σου;
• Αν η σκάλα σε οδηγεί σε ένα μέρος που δεν σε εκφράζει, τι σημασία έχει πόσο γρήγορα την ανεβαίνεις;

Μια ιστορία από την πράξη:

Πριν από χρόνια, μια γυναίκα ήρθε σε μένα για Work Coaching. Κάθε πρωί που ξυπνούσε για να πάει στη δουλειά, ένιωθε μια «θηλιά» στο λαιμό της. Ήρθε με το αίτημα να βρει τρόπο να νιώθει καλύτερα στο υπάρχον περιβάλλον της, αλλά στην πορεία ανακάλυψε ότι η πραγματική της χαρά δεν βρισκόταν εκεί.

Για να μην τα πολυλογώ, πήρε τη μεγάλη απόφαση: άνοιξε τη δική της εμπορική επιχείρηση με αρωματικά χειροποίητα σαπούνια και μετακόμισε με όλη της την οικογένεια στην περιφέρεια. Δεν άλλαξε απλώς δουλειά· άλλαξε σκάλα.

Ξαναγράψε τους κανόνες

Προσοχή: δεν χρειάζεται ούτε να μπούμε σε λογικές «η εργοδοσία μας πίνει το αίμα», ούτε να υποστηρίξουμε ότι πρέπει να παραιτηθείς αύριο το πρωί.

Χρειάζεται όμως να εξετάσεις την οπτική σου. Η δουλειά και η εξέλιξη είναι υπέροχα εργαλεία όταν υπηρετούν τη ζωή σου όχι όταν η ζωή σου γίνεται θυσία στο βωμό της εξέλιξης.

Μερικές φορές, η πιο θαρραλέα απόφαση δεν είναι να σκαρφαλώσεις πιο ψηλά, αλλά να:

• Σταματήσεις στο σκαλί που σου προσφέρει την ισορροπία που θες.
• Μετακινηθείς οριζόντια για να μάθεις κάτι νέο.
• Ή ακόμα και να κατέβεις από τη σκάλα και να χτίσεις το δικό σου μονοπάτι.

Η σκάλα θα είναι πάντα εκεί. Τα ερωτήματα είναι: Εσύ πού θέλεις πραγματικά να βρίσκεται η προτεραιότητά σου; Εσύ σε ποια φάση της «σκάλας» βρίσκεσαι σήμερα; Νιώθεις ότι έχεις κολλήσει σε μια σκάλα που δεν σε εκφράζει;

Αν θέλεις να επαναπροσδιορίσεις τις επαγγελματικές σου προτεραιότητες και να βρεις τη δική σου ισορροπία, στείλε μου ένα μήνυμα για να κλείσουμε μια πρώτη διερευνητική συνεδρία Work Coaching.

Το άρθρο Corporate Ladder: Μήπως ανεβαίνεις μόνο και μόνο για να μένεις εκεί; εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Ένα ποτήρι νερό το πρωί πριν τον καφέ, λίγο περπάτημα μετά τη δουλειά, λίγες σελίδες από ένα βιβλίο ή ακόμα και ένα φρούτο το απόγευμα.

Μεμονωμένα μοιάζουν ασήμαντα. Όταν όμως επαναλαμβάνονται για εβδομάδες ή μήνες, φέρνουν αποτελέσματα που καθορίζουν τον τρόπο που ζούμε και σχετιζόμαστε με τους άλλους.

Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν αθόρυβα

Πολλοί άνθρωποι περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να αλλάξουν. Όμως η πραγματική αλλαγή δεν έρχεται από μια ξαφνική έκρηξη ενθουσιασμού ή μια ημερομηνία ορόσημο, το γνωστό «από Δευτέρα ξεκινάω». Έρχεται από τις μικρές πράξεις που επιλέγουμε συνειδητά ή ακόμα και αναγκάζουμε τον εαυτό μας να κάνει, ακόμη και όταν δεν έχουμε διάθεση.

Η επιτυχία, η καλή φυσική κατάσταση, η γνώση ή η ψυχική ισορροπία δεν είναι γεγονότα. Είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας και πολλών μικρών επιλογών που συσσωρεύονται με τον χρόνο.

Κάθε συνήθεια είναι ένα λιθαράκι για το άτομο που θέλουμε να γίνουμε

Οι περισσότεροι εστιάζουμε στους στόχους. Θέλω να είμαι πιο υγιής. Θέλω να διαβάζω περισσότερο. Θέλω να είμαι πιο παραγωγικός.

Οι συνήθειες και η διαχείριση της καθημερινότητας είναι αυτά που καθορίζουν αν οι στόχοι θα γίνουν πραγματικότητα. Κάθε μικρή πράξη αποτελεί μια ψήφο υπέρ ή κατά του ανθρώπου που θέλουμε να γίνουμε.

Δεν γίνεσαι αναγνώστης επειδή διάβασες ένα βιβλίο. Γίνεσαι αναγνώστης επειδή διαβάζεις λίγο κάθε μέρα. Δεν γίνεσαι υγιής από μία προπόνηση, αλλά από τη συνέπεια που δείχνεις για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν τρέφεσαι σωστά αν κάθε απόγευμα κάνεις μια παρασπονδία.

Η παγίδα του «είναι μόνο μία φορά»

Οι μικρές συνήθειες λειτουργούν καταλυτικά. Όπως μια θετική επιλογή μπορεί να σε φέρει πιο κοντά στους στόχους σου, έτσι και μια αρνητική συνήθεια μπορεί σταδιακά να σε απομακρύνει από αυτούς. Το πρόβλημα είναι ότι οι συνέπειες των μικρών επιλογών δεν φαίνονται άμεσα.

Ένα βράδυ χωρίς ύπνο δεν επηρεάζει ιδιαίτερα τη ζωή μας. Μια εβδομάδα κακού ύπνου όμως είναι διαφορετική ιστορία. Ένα πρόχειρο γεύμα δεν δημιουργεί πρόβλημα. Εκατοντάδες τέτοιες επιλογές με την πάροδο του χρόνου δημιουργούν μια νέα πραγματικότητα.

Η συνέπεια νικά το κίνητρο

Περιμένουμε συχνά να νιώσουμε έμπνευση ή να αισθανθούμε έτοιμοι για να ξεκινήσουμε. Το κακό είναι ότι το κίνητρο πολλές φορές είναι προσωρινό. Από την άλλη, η συνέπεια είναι αυτή που παράγει αποτελέσματα. Όπως το βούρτσισμα των δοντιών μας.

Ακόμη και οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι δεν βασίζονται αποκλειστικά στην όρεξη ή στην έμπνευσή τους. Βασίζονται σε διαδικασίες, ρουτίνες και μικρές επαναλαμβανόμενες ενέργειες που γίνονται μέρος της καθημερινότητάς τους.

Σίγουρα έχετε παρατηρήσει ανθρώπους που συνέχισαν κάτι που εσείς εγκαταλείψατε. Ίσως ένα μουσικό όργανο, το γυμναστήριο ή την εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας. Όταν τους συναντάτε μετά από καιρό, εντυπωσιάζεστε από την πρόοδό τους. Η διαφορά δεν είναι απαραίτητα το ταλέντο ή οι καλύτερες συνθήκες. Είναι οι μικρές, σταθερές επιλογές που έκαναν καθημερινά.

Η ζωή μας μπορεί να αλλάξει εντυπωσιακά μέσα σε έναν χρόνο, αν οι καθημερινές μας επιλογές κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Ίσως λοιπόν το ερώτημα να μην είναι «τι μεγάλη αλλαγή να κάνω;», αλλά «ποια μικρή συνήθεια μπορώ να ξεκινήσω σήμερα;».

Η ποιότητα της ζωής μας δεν είναι το αποτέλεσμα λίγων μεγάλων αποφάσεων. Είναι το άθροισμα των μικρών επιλογών που επαναλαμβάνουμε κάθε μέρα.

Αθανασόπουλος Γιάννης ΜΒΑ
Corporate NLP Trainer | EMCC Senior Coach | Developer

Το άρθρο Η δύναμη των μικρών συνηθειών & οι καθημερινές επιλογές που διαμορφώνουν τη ζωή μας εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Η θεωρία του Bowen μιλά για την προσωπική διαφοροποίηση: την ικανότητα να ξεχωρίζουμε τι νιώθουμε, τι θέλουμε και τι σκεφτόμαστε από αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εμάς. Όταν αυτή η ισορροπία είναι εύθραυστη, το άγχος ανεβαίνει και οι αποφάσεις θολώνουν. Ξαφνικά, κάθε επιλογή μοιάζει επικίνδυνη, σαν να κρίνεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πραγματικά είναι.

Και τότε εμφανίζεται η αναποφασιστικότητα. Όχι επειδή δεν ξέρουμε τι θέλουμε, αλλά επειδή δυσκολευόμαστε να ακούσουμε τη δική μας φωνή μέσα στον θόρυβο των προσδοκιών, των φόβων και των πιθανών αντιδράσεων των άλλων. Όσο περισσότερο μπλέκονται αυτά μεταξύ τους, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να πούμε «αυτό είναι το δικό μου θέλω».

Η ενίσχυση της διαφοροποίησης δεν είναι κάτι μαγικό είναι μια διαδικασία. Μαθαίνουμε να μένουμε σε σχέση με τους άλλους χωρίς να χανόμαστε, να αντέχουμε το άγχος χωρίς να παρασυρόμαστε, να ακούμε τη δική μας φωνή χωρίς να χρειάζεται να απολογηθούμε. Και όσο το καλλιεργούμε, τόσο πιο καθαρά βλέπουμε τις επιλογές μας και τόσο πιο ελεύθερα τις κάνουμε.

Αυτή τη Κυριακή (26 Απριλίου στις 19.00) έχουμε 3ώρο Online workshop πάνω στο Πως Αποφασίζουμε & Πως Ξεχωρίζουμε τα Πρέπει των άλλων από τα Θέλω τα δικά μας.

Συμπληρώστε τη φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος για να πάρετε πληροφορίε

Το άρθρο Ανάμεσα στα Θέλω μας και τα Πρέπει τους εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Ίσως να δίνουν μεγαλύτερη αξία στην ταχύτητα παρά στην ακρίβεια και την ποιότητα.

Δεν είναι ασυνήθιστο μέλη της ομάδας να νιώθουν υπερφορτωμένα με πολλές εργασίες να βιάζονται να τις ολοκληρώσουν, επειδή νιώθουν άγχος να τα προλάβουν όλα. Προσπαθούν να τελειώσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται για να περάσουν στα επόμενα.

Ο συνδυασμός ανυπομονησίας και ανταγωνιστικότητας δημιουργεί ένα τοξικό μείγμα, που τους ωθεί να τρέχουν να ολοκληρώσουν τις εργασίες τους. Για τους ανυπόμονους, η βιασύνη με τον καιρό μπορεί να φαίνεται αναγκαία ή ακόμα και φυσιολογική. Η υπερβολική αυτοπεποίθηση, η απόσπαση προσοχής, ο κακός προγραμματισμός και η πίεση των προθεσμιών μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε αυτή την «τρέλα» για ολοκλήρωση.

Όποιος κι αν είναι ο λόγος, το αποτέλεσμα είναι: δουλειά χωρίς βάθος, χωρίς ακρίβεια, χωρίς ποιότητα και σχεδόν καμία αποτελεσματικότητα. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται να επιβραδύνουν.

Η λύση απλή για τους ηγέτες που είναι διατεθειμένοι να συγκρατήσουν αυτή την ορμή. Θα πρέπει να «σπάσουν» τις εργασίες και τις αναθέσεις σε μικρότερα κομμάτια και θα απαιτούν έλεγχο ποιότητας πριν το επόμενο στάδιο.

Με την καθιέρωση των «σημείων ελέγχου», που μπορεί να περιλαμβάνουν και ενδιάμεση ανατροφοδότηση, οι ηγέτες μπορούν να συγκρατήσουν όσους κινούνται πολύ γρήγορα.

Κανείς δεν απολαμβάνει τους ελέγχους ποιότητας, οπότε αυτοί οι ‘βιαστικοί’ που υποκινούνται συχνά σε αυτούς τους ελέγχους, μαθαίνουν να επιβραδύνουν με στόχο, να τους αποφεύγουν στο μέλλον.

Εναλλακτικά (και να το “σηκώνει” η κουλτούρα της εταιρείας) μπορούμε να ενσωματώσουμε αξιολογήσεις από ομοτίμους τους. Η αξιολόγηση από συναδέλφους είναι συχνά πιο ειλικρινής, και τα ανυπόμονα μέλη τείνουν να μειώνουν την ταχύτητά τους, να προσέχουν περισσότερο και να βελτιώνουν την ποιότητα, ώστε να κριθούν θετικά από τους ομοτίμους τους. Αν αυτό γίνει σωστά, θα επηρεάσει και το δέσιμο της ομάδας.

Οι ηγέτες πρέπει επίσης να θυμούνται ότι παίζουν τον πιο σημαντικό ρόλο στον καθορισμό των προθεσμιών και του όγκου εργασιών που αναθέτουν! Αν τα μέλη της ομάδας μόλις πρόσφατα άρχισαν να βιάζονται, μπορεί απλώς να μην έχουν άλλη επιλογή.

Η υιοθέτηση μιας πιο μετρημένης προσέγγισης απαιτεί από τα μέλη της ομάδας να έχουν τον χρόνο, τους πόρους και τη σαφήνεια προτεραιοτήτων για να πάρουν καλύτερες αποφάσεις.

Η ποιότητα δεν ωφελείται ποτέ από τη βιασύνη. Η υπερβολική ταχύτητα κατά κανόνα οδηγεί σε παραλείψεις. Τα λάθη είναι αναπόφευκτα, αλλά η βιασύνη είναι πάντα επιλογή.

Αθανασόπουλος Γιάννης ΜΒΑ
NLP Master Trainer | Business Coach | Developer

– 1η δημοσίευση στο epixeiro.gr  https://www.epixeiro.gr/article/552979

Το άρθρο Ορισμένα μέλη της ομάδας δουλεύουν γρήγορα. Μερικές φορές, υπερβολικά γρήγορα εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.