Υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στο «δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος» και στο «δεν έχω καταλάβει πού βρίσκομαι». Η πρώτη πρόταση εκφράζει εσωτερική δύναμη, αυτοπεποίθηση και συνειδητή απόφαση. Η δεύτερη, όμως, κρύβει απλώς έλλειψη επίγνωσης.

Αφορμή για αυτή τη σκέψη ήταν ένα νεαρό ζευγάρι που, με φόντο το λευκό μιας εκκλησίας στις Κυκλάδες, αποφάσισε να ποζάρει ημίγυμνο με αισθησιακές στάσεις την ώρα της λειτουργίας, την ίδια στιγμή που οι πιστοί έμπαιναν στον ναό.

Είναι φαινόμενο της εποχής να μην κάνουμε συνειδητές επιλογές για τη ζωή, την καριέρα ή τη συμπεριφορά μας. Αντίθετα, πολλοί λειτουργούμε στον «αυτόματο πιλότο»:

• Ακολουθούμε το επόμενο trend απλώς για να νιώθουμε εντός επικαιρότητας.
• Υιοθετούμε στάσεις και απόψεις για να φανούμε εξυπνότεροι, πιο εναλλακτικοί ή πιο «προχωρημένοι» στους γύρω μας.

Όταν δηλώνεις ότι «δε σε νοιάζει», είναι επειδή έχεις κατασταλάξει βαθιά στις δικές σου αξίες ή μήπως είναι μια βολική δικαιολογία για να μην αντιμετωπίσεις το γεγονός ότι απλώς αναπαράγεις όσα σου επιβάλλει το περιβάλλον σου;

Η πραγματική ελευθερία δεν είναι να αδιαφορείς στα τυφλά. Είναι να κατανοείς πλήρως ποιος είσαι, πού βρίσκεσαι και γιατί κάνεις αυτό που κάνεις.

Παρατηρούμε πολλούς στους χώρους εργασίας να μιλάνε χωρίς να τους ενδιαφέρει αν ενοχλούν, χωρίς ενσυναίσθηση, χωρίς σεβασμό στον συνάνθρωπο. Αυτό δεν είναι inclusivity … είναι ένα κρυφτό με τις λέξεις. Το inclusivity δεν αφορά μόνο τη μία πλευρά («το κατεστημένο») που πρέπει να σεβαστεί το διαφορετικό και να του δώσει χώρο. Αφορά και την άλλη πλευρά («το διαφορετικό»), που οφείλει να σεβαστεί τον χώρο που της δίνεται και να μην προκαλεί απλώς για να προκαλέσει.

Για να σταματήσεις να αντιδράς σπασμωδικά και χωρίς κρίση, χρειάζεται να αποδομήσεις τις αυτόματες αντιδράσεις σου, να κατανοήσεις τον εαυτό σου και να επανασχεδιάσεις τον τρόπο που σκέφτεσαι και αποφασίζεις.

Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι οι συμπεριφορές μας μας χαρακτηρίζουν, κι αν δεν μας αρέσουν οι χαρακτηρισμοί των άλλων, είναι πολύ πιθανό αυτοί να πηγάζουν από τη δική μας στάση.

Χρειάζεται, με άλλα λόγια, ένα Re-Engineering του εαυτού σου.

Όταν ανακατασκευάσεις τον εσωτερικό σου χάρτη από την αρχή, οι επιλογές σου παύουν να είναι τυχαίες ή επιφανειακές. Γίνονται απόλυτα συνειδητές — και τότε, το αν «σε νοιάζει» ή όχι, αποκτά πραγματικό βάρος.

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Δε με νοιάζει ή Δεν έχω καταλάβει; εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Ο Carl Gustav Jung, ο πρωτοπόρος της αναλυτικής ψυχολογίας και ένας από τους σημαντικότερους στοχαστές του 20ού αιώνα, είχε μια μοναδική προσέγγιση. Προτιμούσε να εργάζεται κυρίως με ανθρώπους άνω των 35 ετών. Γιατί άραγε αυτός ο διαχωρισμός;

Οι Δύο Ηλικίες

Σύμφωνα με τον Jung, η πρώτη φάση της ζωής μας, μέχρι περίπου τα μέσα των τριάντα, είναι αφιερωμένη στο “χτίσιμο”: αποκτούμε πτυχία, κατακτούμε επαγγελματικούς στόχους, δημιουργούμε οικογενειακή σταθερότητα. Είναι η περίοδος που δομούμε την εξωτερική μας ζωή και την ταυτότητά μας μέσα στην κοινωνία.

Όμως, μετά τα 35, ξεκινά η δεύτερη φάση. Μια περίοδος που δεν αφορά πλέον το τι “πρέπει” να χτίσουμε, αλλά το τι πραγματικά μας εκπληρώνει & τι μας λείπει.

Καθώς πλησιάζουμε τη μέση ηλικία, αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους πιο έντονα υπαρξιακά ερωτήματα:

• “Είναι αυτή η ζωή που πραγματικά ήθελα;”
• “Τι νόημα έχει αυτό που ζω;”
• “Ποιος είμαι όταν σταματώ να είμαι απλά «ο ρόλος» μου (γονέας, επαγγελματίας, σύντροφος);”

Η Εξατομίκευση

Για τον Jung, εκεί περίπου ξεκινά η πραγματική ψυχολογική εργασία: η διαδικασία της εξατομίκευσης (individuation). Δεν είναι απλώς αυτογνωσία, αλλά μια βαθιά εσωτερική ενοποίηση. Είναι η συμφιλίωση με το ασυνείδητο, η αναγνώριση των “σκιών” μας, των αρχέτυπων και των πνευματικών μας διαστάσεων.

Ο Jung πίστευε ότι αυτή η εργασία είναι εφικτή και ουσιαστική, όταν ο άνθρωπος έχει ήδη ζήσει, έχει δοκιμάσει, έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου η εξωτερική επιτυχία δεν αρκεί πλέον.

Αυτή η περίοδος δεν είναι κρίση, όπως πολλοί την αντιλαμβάνονται! Είναι μια χρυσή ευκαιρία. Το φυσικό σημείο της ζωής όπου ο άνθρωπος σταματά να ζει σύμφωνα με τις προσδοκίες των άλλων και αρχίζει να αναζητά το δικό του, αυθεντικό νόημα.

Χρονισμός

Ο Jung δεν υποτιμούσε τα προβλήματα των νεότερων ανθρώπων, ούτε πίστευε ότι δεν χρειάζονται υποστήριξη. Απλώς θεωρούσε ότι η βαθύτερη αναλυτική διαδικασία, αυτή που έχει να κάνει με τον Εαυτό, με το νόημα της ζωής, με το σύνολο της ύπαρξης, ξεκινά πιο αυθεντικά και πιο ώριμα στη δεύτερη μισή της ζωής.

Όπως έλεγε χαρακτηριστικά:

“We cannot live the afternoon of life according to the program of life’s morning — for what was great in the morning will be little at evening, and what in the morning was true will at evening have become a lie.”

Αν βρίσκεσαι σε αυτή την καμπή της ζωής, μην ανησυχείς. Δεν σημαίνει ότι έχεις πρόβλημα. Σημαίνει ότι ήρθε η στιγμή να κοιτάξεις μέσα σου με ειλικρίνεια. Να κοιτάξεις βαθιά μέσα σου – πέρα από ρόλους, πέρα από κοινωνικές προσδοκίες – και να αφοσιωθείς στην ψυχική σου ωριμότητα.

Και όπως κάθε σπουδαίο εσωτερικό ταξίδι, χρειάζεται να έρθει στην ώρα του.

Η ευκαιρία

Αυτή η περίοδος της ζωής δεν είναι απλά μια φάση, αλλά μια ευκαιρία να ζήσεις με μεγαλύτερο νόημα και σκοπό. Αν αναζητάς καθοδήγηση σε αυτό το ταξίδι προς την αυτογνωσία και την εσωτερική αρμονία, το coaching προσφέρετε.

Σε τέτοιους περιόδους: αβεβαιότητας ή εσωτερικής αναζήτησης, είναι εύκολο να χαθεί κανείς. Ένα δομημένο πλαίσιο, ξεκάθαρη εστίαση και ένας coach που βοηθάει όχι μόνο στο να αναγνωρίσει κάποιος τι πραγματικά θέλει ή να θέσει ρεαλιστικούς στόχους. Σε υποστηρίζει για να αναλάβεις την ευθύνη για το πως θες να είσαι στο επόμενο στάδιο της ζωής σου βάση των δικών σου προτεραιοτήτων, πιστεύω & θέλω, αξιολογώντας πάντα τις συνέπιες για τον εαυτό σου και τους γύρω σου.

Δεν είναι θεραπεία, αλλά μια διαδικασία που κοιτάζει μπροστά, προς την υλοποίηση.

Αθανασόπουλος Γιάννης ΜΒΑ
ΝLP Master Trainer | Developer

Το άρθρο Κάπου εκεί στα 35+ στη κρίση της ”μέση ηλικίας” εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Πότε σταματάει;

Όσο χρονών και να φτάσει το παιδί, ο γονέας αγωνιά. Έφαγε; Διάβασε; Κοιμήθηκε; Τι ώρα γύρισε; Πότε θα γυρίσει; Σε πολλές οικογένειες, πας για ένα φαγητό στους γονείς σου την Κυριακή και φεύγεις με τάπερ για δέκα ημέρες.

Είναι καλά στην υγεία του; Γιατί δεν παντρεύτηκε; Πότε θα κάνει παιδιά; ‘’Θα με πεθάνετε’’ είπε για ακόμα μια φορά η μάνα στην αδερφή μου. Δεν νομίζω ότι σταματάει ποτέ. Πάτησα τα 45 και ακόμα αγωνιούν.

Η προσδοκία

(η θηλυκό) «Το να αναμένεις, να ελπίζεις ότι θα συμβεί κάτι» αναφέρει το λεξικό. Τι γίνεται όταν ο γονέας έχει φτιάξει όνειρα, που το παιδί δεν ακολουθεί; Τι γίνεται όταν το παιδί επιλέγει να σπουδάσει κάτι άλλο; Τι γίνεται όταν αποκαλύψει την σεξουαλική του ταυτότητα ή οποία είναι αντίθετη σε αυτό που προσδοκά ή νόμιζε ο γονέας;

Και η προσδοκία καταστρέφετε όταν ο γονέας αντιλαμβάνεται ότι το παιδί δεν θα γίνει αυτό που ήθελε αλλά θα τα πραγματοποιήσει τα δικά του όνειρα. Το παιδί θέλει να γίνει κάτι άλλο.

Η ρήξη

Σε πολλές οικογένειες υπάρχουν αυτά. Το παιδί θέλει να σπουδάσει κάτι διαφορετικό ή να μην σπουδάσει και να δουλέψει. ‘’Είναι gay, τι θα πει η γειτονιά; η οικογένεια;’’. ‘’Τόσα όνειρα έκανα εγώ’’ ‘’Όταν ο πατέρας μου μίλαγε, εμείς έπρεπε να υπακούσουμε’’ ‘’Όταν ήμουν εγώ μικρή, έτρωγα ξύλο για να μάθω’’…

Εδώ πολλές φορές δημιουργούνται στρατόπεδα. Και κατά κανόνα υπάρχει και ένας στην οικογένεια που αναλαμβάνει το διαμεσολαβητή – ειρηνοποιό. ‘’Το λέει γιατί σε αγαπάει’’ ‘’Κατανόησέ την’’ ‘’Μα αφού δεν του αρέσει’’ ‘’Δε με καταλαβαίνει’’ ‘’Ξέρει τι είναι το καλό για εσένα’’ ‘’Με καταπιέζει’’ ‘’Δε με αγαπάει’’…

Αυτός ο ρόλος του διαμεσολαβητή / ειρηνοποιού είναι δύσκολος. Ψάχνεις να βρεις τρόπους να ηρεμίσεις τις καταστάσεις, να απαλύνεις τον πόνο, να επαναφέρεις την κατάσταση στην αρχική της διάσταση. Το χειρότερο είναι ότι τις περισσότερες φορές ο διαμεσολαβητής ακούει τα περισσότερα. Μπαίνει στη μέση και προσπαθεί.

Ποιος φταίει;

Τα όνειρα καταστρέφονται καθώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα. Πολλές οι φορές που μετά από έναν καβγά με το παιδί, ο γονέας αντιλαμβάνεται ότι έχει γίνει ίδιος ο γονιό του. Άλλες φορές που ο γονέας έρχεται να αμφισβητήσει τον ίδιο του τον εαυτό… ‘’Πού έκανα λάθος;’’ Πρέπει πάντα κάποιος να φταίει; Κάποιος πρέπει να είναι λάθος και κάποιος σωστός; Κάποιος να έχει το δίκιο και κάποιος το άδικο;

Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι γίνεται αν και οι δυο είναι άδικοι; Τι γίνεται αν και οι δύο έχουν το δίκιο τους; Δε μπορεί απλά να μη φταίει κάποιος; Πρέπει πάντα κάποιος να έχει άδικο; Γιατί πρέπει πάντα να υπάρχει μια Ιφιγένεια για θυσία;

Αποδοχή

Ο Albert Ellis αναφέρει ότι αποδέχομαι κάποιον στο σύνολο του, και με τα θετικά και τα αρνητικά χαρακτηριστικά του. Το να μην εγκρίνω επιλογές, αποφάσεις, ανακοινώσεις και ενέργειες του παιδιού μου, δεν σημαίνει ότι δεν αποδέχομαι το παιδί μου. Σημαίνει μόνο ότι για συγκεκριμένη συμπεριφορά, έχω άλλη άποψη.

Δεν ακυρώνει εμένα τον γονέα, όταν το παιδί μου δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μου. Ο ρόλος του γονέα, εκτός από το να παρέχει τροφή και στέγη, είναι ότι στηρίζει, βοηθάει, καθοδηγεί το παιδί, ενημερώνει για κινδύνους. Ο γονέας ήταν και θα είναι ένας ρόλος ώστε το παιδί να εμπνευστεί, να μοιάσει (και θα μας μοιάσει και στα όμορφά μας και στα άσχημά μας).

Τα βήματα για την αποδοχή…

Γενικά, δύσκολη η ειλικρινή αποδοχή του παιδιού μας. Απαιτεί να αφήσουμε στην άκρη εγωισμούς, τρόπο σκέψης και όνειρα και να ακούσουμε το παιδί. Να δούμε τα πράγματα από τη μεριά του. Να κατανοήσουμε ότι είναι μια νέα γενιά. Να αφήσουμε τον εαυτό μας για λίγο στην άκρη και να αποδεχτούμε το παιδί όπως αυτό είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.

Εξίσου δύσκολη και η αποδοχή του εαυτού μας. Τι όνειρα είχαμε εμείς και τι μας φόρτωσαν οι γονείς μας; Τι φορτώσαμε άθελά μας στο παιδί μας; Θέλουμε ένα παιδί αυτόνομο ή να ζητάει την άποψή μας για όλα; Θέλουμε το παιδί μας να ζήσει τη ζωή του όπως θέλει αυτό ή όπως θέλουμε εμείς;

Πιθανός τρόπος

Δεν ξέρω αν υπάρχει λάθος ή σωστός τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί. Δυστυχώς στο μαιευτήριο δεν σου δίνουν ένα εγχειρίδιο. Δεν έχω ακούσει για πετυχημένες συνταγές. Απλά μαθαίνεις στην πορεία. Αναγνωρίζεις τις αστοχίες, τις επιτυχίες και ξανά από την αρχή. Δεν σταματάει ποτέ αυτό. 

Είναι καλό να κάτσουμε με το παιδί μας και να το συζητήσουμε. Να γνωρίζει ότι τον/την/το αποδεχόμαστε. Και στο συγκεκριμένο θέμα οι απόψεις μας είναι διαφορετικές… για αυτούς και αυτούς τους λόγους. Και το αφήνουμε να σκεφτεί, να τα ζυγίσει, να αποφασίσει. Και σε ό,τι αποφασίσει όποιον δρόμο και να πάρει, θα είμαστε εκεί. Ούτως ή αλλιώς εκεί θα είμαστε. Δίπλα στο παιδί και θα ανησυχούμε ακόμα και αν έχει φτάσει τα 45.

Αθανασόπουλος Γιάννης MBA
NLP Master Trainer – Business Coach – Developer

-1η δημοσίευση project parenting https://www.projectparenting.gr/psixologia/apodechomai-to-paidi-mou/

Το άρθρο Αποδέχομαι το παιδί μου, αποδέχομαι τον εαυτό μου εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.

Πολλές οι φορές που γονείς, σε NLP Coaching συνεδρίες που έχω, με ρωτάνε “Τι εφόδια να δώσω στο παιδί μου;” και η σταθερή απάντησή μου είναι “όλα αυτά που έχει ανάγκη”.

Η σημασία της ισορροπίας

Πολλές οι φορές που έχουμε αναρωτηθεί για το ποια χαρακτηριστικά πρέπει να έχει κάποιο αγόρι για να είναι «τζέντλεμαν» και αν είναι κορίτσι να γίνει «κυρία».

Μεγάλη συζήτηση για το πώς πρέπει ένας κύριος να συμπεριφέρεται σε μια κύρια. Να μην θεωρηθεί φλώρος όταν είναι ευγενής ή “κάγκουρας” όταν δεν είναι. Να μην υπονοήσει ότι μια κυρία είναι ανίκανη όταν προσφέρει τη βοήθειά του και παράλληλα να διατηρεί τον “ανδρισμό” του.

Και από την άλλη, πώς μπορώ ως γονέας να μεγαλώσω την κόρη μου ώστε να μην χαθεί στο χαρακτηρισμό του “ασθενούς” φύλου. Να καταφέρει να έχει το θάρρος της γνώμης της χωρίς να φτάνει σε άκρα. Να διεκδικεί τα δικαιώματά της χωρίς να ευνουχίζει. Να ισορροπήσει (λέει μια φίλη) να μην είναι πολύ δυναμική αλλά ούτε και πολύ αδύναμη… και αναρωτιέμαι, τι κακό θα έχει αν φτάσει στο ένα ή στο άλλο άκρο;

“Το χρώμα ροζ είναι μόνο για τα κορίτσια”

Στην ουρά της εισόδου ενός καταστήματος με ρούχα δύο κυρίες συζητάνε για το δώρο εγγονής φίλης τους. «Ναι έχεις δίκιο! Μόνο ροζ! Σε κοριτσάκι μόνο ροζ και μάλιστα με κάποια πριγκίπισσα μωρέ! Γιατί ποιος είναι ο προορισμός για εμάς τις γυναίκες; Να κάνουμε οικογένεια!»

“Πάμε να δούμε γκόμενες”

Καλοκαίρι, ξαπλωμένος στην παραλία με τον ήλιο να με τυφλώνει, παρακολουθώ τι γίνεται γύρω μου μέσω της ακοής μου. ‘Που ήσουν ρε;’ ρωτάει μια αντρική φωνή. ‘Στα βράχια με τον γιο μου’ απαντάει ένας άλλος κύριος. ‘Καλά ρε, πήγες το 5χρονο στα βράχια, θα πέσει μέσα και να σε δω με το δίχαλο και τη αυτή κοιλιά να βουτάς. Θα σκάσεις σαν το καρπούζι ρε!’ συνοδευόμενο με ένα μικρό γέλιο. ‘Άσε ρε, το είχα πάει για να μαθαίνει!’. ‘Να μαθαίνει τι ρε; Πώς περπατάνε στα βράχια;’ και απαντάει: ‘Πήγαμε να δούμε τις γκόμενες!’

Πρότυπα & Αξίες που δίνουμε στα παιδιά μας

Και αναρωτιέμαι… τι πρότυπα δίνουμε στα παιδία μας, και μάλιστα στα παιδικά τους χρόνια; Με τι αξίες και ιδέες σχετικά με τη θέση τους στην κοινωνία; Πώς ένα κορίτσι θα επιλέξει να γίνει επιστήμονας αν μεγαλώνει με την ιδέα ότι ο σκοπός της γυναίκας είναι να κάνει οικογένεια; Πώς, ένας άντρας θα δει μια γυναίκα και συμπεριφερθεί, όπως θα πρέπει;

Μια βιωματική ιστορία, η ιστορία μου

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που ο ένας γονέας προερχόταν από αγροτική οικογένεια και ο άλλος από μια αστική του εξωτερικού. Μεγάλες οι διαφορές και ακόμα πιο αντιδιαμετρικές οι απόψεις σε πολλά πράγματα.

Μόνο μπλε από τη μία, ό,τι χρώμα θες από την άλλη (αλλά όχι ροζ). Απαγορεύεται να κλαις από τη μία, “κλάψε” από την άλλη αλλά όχι πολύ ώρα… ξεπέρασε το γρήγορα, είσαι αγόρι και δεν υπάρχει λόγος να το συζητάμε. Μόνο στρατιωτάκια στις αποκριές ή αλλιώς Ινδιάνος, Σερίφης, Άραβας.

Απαγορεύεται το κουτσομπολιό… “οι άνδρες δεν κουτσομπολεύουν, αυτά είναι γυναικεία πράγματα. Δεν πρέπει να το κάνεις αυτό… για έλα εδώ, να κάτσεις διπλά μου που σε θέλω… για  πες μου, τι έλεγαν;”. Πάμε εκκλησία την Κυριακή να κάνεις και το παπαδοπαίδι από τη μία και από την άλλη “όλο το σταυρό σου κάνεις… αμάν”.

Η δική μου μεριά της ιστορίας

Δεν ξέρω αν μεγάλωσα σωστά ή λάθος, αλλά σίγουρα έχω επηρεαστεί και από τους δύο, όπως και όποιον άλλον άνθρωπο ήρθε στη ζωή μου (και είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν και άλλοι). Θα με παρουσίαζα σαν μια συνιστώσα δύναμη που λέγαμε στο σχολείο.

Πολλά άλλαξα στη ζωή μου. Απόψεις, συμπεριφορές, ιδέες που άλλες άλλαξαν εύκολα και άλλες πολύ δύσκολα και πολλά άλλα που παλεύω ακόμα. Ένα κράμα θα έλεγα όλων των προηγούμενων, μαζί με όλες τις προσπάθειες μου να βελτιωθώ και έκρινα ότι ήταν σωστό ή απλά μου ταίριαζε περισσότερο.

Σε πολλά τους μοιάζω και σε πολλά αλλά ίσως να μην έχω καμία σχέση!

Γράψτε την δική σας ιστορία

Συμβουλή δεν έχω να σας δώσω, είναι στο χέρι σας. Η πρότασή μου; να συμπεριφέρεστε και να δράτε όπως θα θέλατε το παιδί σας να συμπεριφέρεται και να δρα. Να θυμάστε ότι το παιδί σας αντιγράφει. Κάνει modeling, έτσι μαθαίνει. Μέσω της αντιγραφής. Σας αντιγράφει από την πρώτη του μέρα και για πολλά χρόνια. Έτσι μαθαίνει. Δείξτε του λοιπόν, την καλύτερη έκδοση που θα μπορούσε να είναι.

Αθανασόπουλος Γιάννης MBA
NLP Master Trainer – Business Coach – Developer

-1^η δημοσίευση : https://www.projectparenting.gr/psixologia/oi-antres-den-klaine/

Το άρθρο Οι άνδρες δε κλαίνε εμφανίστηκε πρώτα στο Yanis Athanasopoulos.